Tantra massage (yoni) review - therapeut Christophe - Sandra - vrouw - - sessie 2

De dag is in al zijn glorie aan het afronden, de nacht valt, en hier in huis is eindelijk alles stil, toch voor even.
Tijd genoeg om me hier even achter mijn laptop te plaatsen met mijn thee die staat te trekken. Zodat ik even in alle rust en veiligheid terug kan keren naar deze namiddag. De waas en de chaos is ondertussen al wat opgeklaard. Ik behoor weer tot de levenden. Ook al had de waas voor mij nog even mogen duren. Even alleen ik en mijn lichaam, Even heel stil in mijn hoofd, geen gedachtes, geen pijn, geen zorgen. Alleen maar een warme stille waas, waarin ik zweef rond mijn eigen lichaam. Mijn lichaam, met iedere vezel van mij. En ik voelde het, ik voelde iedere aanraking, iedere energiestroom, de warmte, de veiligheid. Maar ik voelde ook verdriet, zwaar en veel te lang opgekropt verdriet, ik voelde opgekropte frustratie samen met de tranen mijn lichaam verlaten. Ik loste bitterzoete tranen, want hoe zwaar het verdriet ook was, hoe groot de opluchting was dat de tranen eindelijk stroomden. Geen idee hoe je het deed, maar ik ben je zo ongelofelijk dankbaar om me van mijn bolster te verlossen, mijn masker in alle veiligheid af te nemen zodat ik in alle vertrouwen volledig de controle los kon laten... Ik de controlefreak bij uitstek.

Ik ben zo diep in mijn lichaam kunnen zakken, me zo kunnen overgeven aan het moment, aan de aanrakingen. Ik heb dingen gevoeld, beleefd, die ik nooit voor mogelijk hield, waarvan ik het bestaan niet wist. 
Je vroeg me of ik alle kleuren van de regenboog zag, wel ik meende toen ik zei dat ik kleuren heb gezien die nog niet bestonden... Ik heb gereisd op de regenboog, terwijl mijn lichaam in jouw handen ruste. 
Ik was bang, doodsbang, me nooit nog echt vrouw te kunnen voelen na mijn operatie, bang dat ik nooit iets zou kunnen voelen op seksueel vlak, bang dat waar iedereen over spreekt voor mijn niet weggelegd was door wat er in mijn rugzakje schuilt. Het voelde als vuurwerk in iedere vezel van mijn lichaam, zo intens, zo krachtig, zo zalig... Mijn eerste keer, en wat voor keer... en ik weet niet of het 3 keer was, of gewoon 1 lange keer... het kwam, en bleef maar komen, over heel mijn lichaam... Met de nodige ontlading van tranen achteraf, tranen van pure dankbaarheid , tranen van opluchting, tranen van overwinning.

Van een afscheidsbrief, naar een dankbrief ... en dat in 1 en dezelfde dag... Van zwart, naar alle kleuren van de regenboog en meer... Ik hoop dat de kleuren sterk genoeg zijn om het gevecht, de vermoeidheid, de pijn te overwinnen... Want vandaag voelde ik daar op die mat, wie ik echt was, dat kleine meisje, die wil gezien worden, die liefde in overvloed wil uitdelen, maar ook ontvangen, dat veel te kleine meisje die wil uitbreken, en groeien tot de beste versie van zichzelf. Dat meisje die wil ontdekken wat er nog meer is in het leven, die los wil komen van het verleden. Die iedereen het tegendeel wil bewijzen... Ik ben meer dan mijn trauma... en vandaag voelde zo bevrijdend... Dank u voor wat ik mocht ontvangen, en beleven... alle kleuren van de regenboog en meer.

Mijn excuses dat ik je overdonderde met al mijn tranen en mijn uitspuigen hoe ik me echt voelde... Ik weet nog steeds niet op welk knopje je drukte waardoor dit gebeurde. En ik schaam me nu ook wel een beetje.

Ik hoop dat ik nog eens tot bij u kan komen, 1 omdat dit betekent dat ik niet ben bezweken onder het gewicht van mijn rugzak en ben blijven vechten.  2 omdat ik het mezelf schuldig ben, voor al de tijd dat ik niet zorgde voor dat lichaam van me. 3 omdat ik voel dat dit zo veel geheeld heeft in 1 moment wat in al die jaren voordien niet gelukt is. Dus als ik ooit genoeg centjes terug bij elkaar gespaard krijg, dan is het zeker nog eens om in de veiligheid en zorg van jouw helende handen te liggen.

Dank u Christophe vanuit het aller aller diepste van mijn hart en mijn kinderhartje die je vandaag deels hebt geheeld.

Tot ooit op de regenboog

(Je mag mijn tekst zeker gebruiken als getuigenis, als het ook maar 1 iemand kan overtuigen om de stap te zetten tot bij u dan heel graag zelfs. Want zoals ik zei gisteren: mensen zouden verplicht een 2 de keer moeten komen want dit is zo'n groot verschil met de eerste keer.)